هفته پیش به یکی از دور افتاده ترین مناطق کشور رفته بودم.یه شهری تو مرز عراق و مردم شهر اکثرا کرد و سنی بودن. البته قرار بود به خاطر مامریت کاری حدود یه ماه اونجا باشم اما کاری پیش اومد و برگشتم تهران. این چند روز هم خیلی برام جالب بود.با آدمایی برخورد داشتم که زبونشون و مذهبشون با من مشترک نبود.

وقتی رسیدم بعد ازهماهنگی های اولیه  باید چند تا کارگر میگرفتم. اینکارو یکی از همکارام که اهل کردستان و ساکن تهران بود انجام داد. در اولین تماس با مردم اون منطقه حس کردم که اصلا نگاها محبت آمیز نیست. من رو به چشم دشمن میدیدن. درست مثل فیلمهای مربوط به جنگ جهانی . حس یه افسر آلمانی رو داشتم که میره  بین اسیرای متفقین ، بقیه زیر چشمی نگاش میکنن و تنفر رو میشه تو چشای بقیه خوند.

یه غریبه بودم بین اون همه آدم.آدمایی که همشون طلبکار به نظر میرسیدن و من این وسط شده بودم کسی که حق خوری کرده. من سابقه زیادی تو ارتباط با قومیتهای مختلف دارم و تا حدود زیادی میدونم چطور باید باهاشون کنار بیام. بعد نیمساعت با یه چند تا تیکه کردی که بلد بودم و یه مقدار سر شوخی رو باز کردن تونستم دلشونو نرم کنم. باورتون نمیشه بعد از چند ساعت اونقدر برخوردا صمیمی شد که حد نداشت. اونقدر که نذاشتن برای نهار برم مهمانسرا و 4 5 نفری رفتیم خونه یکیشون. این خونه ای هم که گفتم کلش یه اتاق بزرگ بود که یه گوشش آشپزخونه و یه گوششم حموم بود. ناهار خیلی بهم مزه کرد. خیلی ساده و بی آلایش ، یه شلوار کردی هم ازشون گرفتم که راحتتر باشم. اونو که پوشیدم دیگه منو یکی از خودشون میدونستن. خیلیهاشون هم فارسی رو درست حسابی بلد نبودن و منم هر اصطلاح جدیدی رو استفاده میکردم فورا میزدن زیر خنده . مثه اینکه من دارم براشون جک میگم.

شب رفتم مهمانسرا. یکی از بهترین اتاقای تنها مهمون سرای شهر رو گرفتم یه اتاق 3 تخته که view توپی داشت. اتاقها طبقه بالا بود و طبقه همکفش هم قهوه خونه بود. شب درو قفل کردم و خوابیدم ، به نظر میومد که سکنه بیشتر اتاقها قاچاقچی باشن. میشه گفت یکی از شغلهای اصلی این منطقه همینه. چی میشه کرد؟؟؟ مثلا کسی که ناهار رفته بودم خونشون، میگفت وقتی یه سری داشته از دست مامورا در میرفته ماشینش 3 تا تیر خورده و خودشم گرفتن و یه مدت آبخنک میخورده. خودم یه کاروان قاچاق رو فرداش که تو کوه و کمر بودیم دیدم. میگفتن تا ساعت 3 که مامورای مرز کادرین مرز بسته هست ولی بعد ساعت 3 بعد ظهر تا خود صبح مامورای مرز که اکثرا سرباز هستن کاری به کار قاچاقچی ها ندارن. اکثرا قاچاق اسلحه، مشروب و چای انجام میشه.

کارم هم تو خود طبیعت بود، تو یه محل وحشیه وحشی. با اینکه جنبه عملگی کار کاملا به جنبه مهندسیش میچربید اما به خاطر فضایی که توش قرار گرفته بودم برام جذاب بود.وقتی مشغول کار بودیم به یکی ازکارگرا گفتم اینجا گرگ نداره؟ گفت: داره. گفتم: خطرناک نیست؟. یه نگاهه حق به جانبی به من انداخت و گفت خوب مهم نیست ما 2 نفریم. گفتم :خوب اگه یه گله گرگ باشن چی؟ خونسرد گفت : خوب چه فرقی داره ؟؟؟

روز آخرم یه جور بدرقم کردن که واقعا شرمنده شدم . کاش اون صاحبخونه میتونست این چند خط  رو بخونه اما حیف که کامپیوتر نداره. البته اگرم کامپیوترداشت بازم نمیشد چون تلفن هم نداشت و اگر تلفن هم داشت بازم نمیشد چون سواد درست حسابی هم نداشت.

  کم کم دارم میفهمم که چرا اولین روز نگاها طلبکارانه بود و اینکه چه چیزایی رو طلب میکردن.